تازگي مستمرِّ روح، حقايق دريافت شده را همواره تازه نشان مى دهد.

معماى حيات قابل حل نيست، مگر اين‏كه ابديت در برابر آن باشد.

مرگى كه حيات، براى انسان شكوفا مى كند، سعادت محسوب مى شود، زيرا ثمره درخت زندگى ما همين مرگ است.

هر لحظه اى كه در زندگانى انسانى بدون آگاهى به حكمتِ وجودِ خويش و بدون توجه به اين كه: از كجا آمده و به كجا مي‏رود، سپرى شود، مرگ ابدى است.

شهادت امام حسين(عليه السلام) با عظمت ترين شهادتى است كه در تاريخ بشر بروز كرده، زيرا او با شناخت همه ابعاد و امتيازات زندگى و توانايى بر برخوردارى از آنها دست از زندگى شسته است.

معناى توبه عبارت است از: بازگشت به خويشتن براى نوسازيِ خود.

يك خنده بى موقع، و يك ضربه روانى براى انتقام جويى بى مورد، حقوقِ بى نهايتِ جان‏هاى آدميان را پايمال مى سازد.

اخلاق يعنى شكوفايى حقيقت در درون آدمى.

جامعه براى خود داراى شخصيّتى است كه انديشمندان به منزله عقل و اخلاقيّون به منزله وجدان آن مى باشند.

تنها نيايش است كه مى تواند غربتِِ مرگبارِ ما را به انس با جهان هستى مبدّل نمايد.

اساسى ترين مختصّ زندگى عرفانى، كار و تلاش پيگير در دنياست؛ دنيايى كه ميدانى براى مسابقه در خيرات است.

برچسب‌ها: علامه جعفری

تحریف کلام خدا (قرآن)، خارج از قلمرو اختیارات پیامبر (ص):
وإذا تتلیٰ علیهم ءایاتنا بیّنٰت قال الّذین لایرجون لقآءنا ائت بقرءان غیر هٰذا أو بدّله قل ما یکون لی أن أبدّله من تلقآی نفسی إن أتّبع إلّاما یوحیٰ إلیَّ إنّی أخاف إن عصیت ربّی عذاب یوم عظیم. یونس (۱۰) ۱۵

 

مصونیّت قرآن از هرگونه تحریف:
إنَّا نحن نزَّلنا الذّکر وإنَّا له لحٰفظون. حجر (۱۵) ۹
واتل مآ أوحی إلیک من کتاب ربّک لا مبدّل لکلمٰته و لن تجد من دونه ملتحدا. کهف (۱۸) ۲۷
لّایأتیه البٰطل من بین یدیه ولا من خلفه تنزیل مّن حکیم حمید. فصلت (۴۱) ۴۲
عٰلم الغیب فلایظهر علیٰ غیبه أحدا إلّامن ارتضیٰ من رّسول فإنّه یسلک من بین یدیه ومن خلفه رصدا لّیعلم أن قد أبلغوا رسٰلٰت ربّهم وأحاط بما لدیهم وأحصیٰ کلّ شیء عددا. جن (۷۲) ۲۶ -۲۸
إنّ علینا جمعه وقرءانه. قیامت (۷۵) ۱۷

 

وعدۀ خداوند به حفاظت همیشگی از قرآن، مانع از تبدیل و تحریف آن:
إنَّا نحن نزَّلنا الذّکر وإنَّا له لحٰفظون. حجر (۱۵) ۹

 

برچسب‌ها: فرهنگ قرآن

ارائۀ حقایقی به محمّد صلی الله علیه و آله در معراج، موجب اثبات احاطۀ علمی خداوند:
... إِنَّ رَبَّکَ أَحٰاطَ بِالنّٰاسِ وَ مٰا جَعَلْنَا الرُّؤْیَا الَّتِی أَرَیْنٰاکَ... اسراء (۱۷) ۶۰

ارائۀ آیات الهی به پیامبر صلی الله علیه و آله پیامد معراج آن حضرت:
سُبْحٰانَ الَّذِی أَسْریٰ بِعَبْدِهِ... لِنُرِیَهُ مِنْ آیٰاتِنٰا.... اسراء (۱۷) ۱
وَ هُوَ بِالْأُفُقِ الْأَعْلیٰ
ثُمَّ دَنٰا فَتَدَلّٰی
فَکٰانَ قٰابَ قَوْسَیْنِ أَوْ أَدْنیٰ
فَأَوْحیٰ إِلیٰ عَبْدِهِ مٰا أَوْحیٰ
لَقَدْ رَأیٰ مِنْ آیٰاتِ رَبِّهِ الْکُبْریٰ. نجم (۵۳) ۷ -\۱۰ و۱۸

مشاهدات پیامبر صلی الله علیه و آله در معراج، آزمایش و امتحانی برای مردم:
وَ إِذْ قُلْنٰا لَکَ إِنَّ رَبَّکَ أَحٰاطَ بِالنّٰاسِ وَ مٰا جَعَلْنَا الرُّؤْیَا الَّتِی أَرَیْنٰاکَ إِلاّٰ فِتْنَةً لِلنّٰاسِ... [۳] اسراء (۱۷) ۶۰
[۳]: بنا بر قولی، مراد از«الرّؤیا»دیدن با چشم است که در معراج پیامبر از مکّه به بیت المقدّس و از آنجا به آسمانها در یک شب اتفاق افتاد و در اول همین سوره به آن اشاره شد. (مجمع البیان، ج ۵ -\۶، ص ۶۵۴ ؛ جامع البیان، ج ۹، جزء ۱۵، ص ۱۱۰ -\۱۱۳)

فرود جبرئیل به صورت اصلی خود و قرب او به پیامبر صلی الله علیه و آله در معراج:
عَلَّمَهُ شَدِیدُ الْقُویٰ
ذُو مِرَّةٍ فَاسْتَویٰ
وَ هُوَ بِالْأُفُقِ الْأَعْلیٰ
ثُمَّ دَنٰا فَتَدَلّٰی
فَکٰانَ قٰابَ قَوْسَیْنِ أَوْ أَدْنیٰ. [۴] نجم (۵۳) ۵ -\۹
[۴]: برخی مقصود از ضمایر فاعلی در آیات مزبور را جبرئیل دانسته و گفته اند: قرب او به پیامبر صلی الله علیه و آله برای بردن آن حضرت به معراج بوده است. (المیزان، ج ۱۹، ص ۲۸)

عبودیّت محمّد صلی الله علیه و آله زمینۀ شایستگی آن حضرت برای معراج:
سُبْحٰانَ الَّذِی أَسْریٰ بِعَبْدِهِ لَیْلاً مِنَ الْمَسْجِدِ الْحَرٰامِ إِلَی الْمَسْجِدِ الْأَقْصَی الَّذِی بٰارَکْنٰا حَوْلَهُ لِنُرِیَهُ مِنْ آیٰاتِنٰا.... اسراء (۱۷) ۱
وَ هُوَ بِالْأُفُقِ الْأَعْلیٰ
ثُمَّ دَنٰا فَتَدَلّٰی
فَکٰانَ قٰابَ قَوْسَیْنِ أَوْ أَدْنیٰ
فَأَوْحیٰ إِلیٰ عَبْدِهِ مٰا أَوْحیٰ. نجم (۵۳) ۷ -\۱۰

ره نیافتن هیچ گونه خطا و انحراف در مشاهدات پیامبر صلی الله علیه و آله در معراج:
وَ هُوَ بِالْأُفُقِ الْأَعْلیٰ
ثُمَّ دَنٰا فَتَدَلّٰی... مٰا کَذَبَ الْفُؤٰادُ مٰا رَأیٰ أَ فَتُمٰارُونَهُ عَلیٰ مٰا یَریٰ وَ لَقَدْ رَآهُ نَزْلَةً أُخْریٰ عِنْدَ سِدْرَةِ الْمُنْتَهیٰ مٰا زٰاغَ الْبَصَرُ وَ مٰا طَغیٰ لَقَدْ رَأیٰ مِنْ آیٰاتِ رَبِّهِ الْکُبْریٰ. نجم (۵۳) ۷ -\۱۸

پیامبر صلی الله علیه و آله مشاهده کنندۀ جبرئیل، در معراج خود:
عَلَّمَهُ شَدِیدُ الْقُویٰ
وَ هُوَ بِالْأُفُقِ الْأَعْلیٰ
مٰا کَذَبَ الْفُؤٰادُ مٰا رَأیٰ
وَ لَقَدْ رَآهُ نَزْلَةً أُخْریٰ. [۳] نجم (۵۳) ۵ و ۷ و ۱۱ و ۱۳
نزول جبرئیل از افق اعلی بر پیامبر صلی الله علیه و آله جهت نشان دادن چهرۀ حقیقی خود به آن حضرت:
عَلَّمَهُ شَدِیدُ الْقُویٰ
ذُو مِرَّةٍ فَاسْتَویٰ
وَ هُوَ بِالْأُفُقِ الْأَعْلیٰ
ثُمَّ دَنٰا فَتَدَلّٰی
فَکٰانَ قٰابَ قَوْسَیْنِ أَوْ أَدْنیٰ
فَأَوْحیٰ إِلیٰ عَبْدِهِ مٰا أَوْحیٰ
مٰا کَذَبَ الْفُؤٰادُ مٰا رَأیٰ. [۴] نجم (۵۳) ۵ -\۱۱
[۳]: بنا بر احتمالی، مراد از«شدید القویٰ»، جبرئیل است. (المیزان، ج ۱۹، ص ۲۷؛ الکشاف، ج ۴، ص ۴۱۸)
[۴]: مقصود از«فاستویٰ»ظهور جبرئیل با چهره و صورت حقیقی خود پس از نزول به سوی پیامبر صلی الله علیه و آله است. (مجمع البیان، ج ۹ -\۱۰، ص ۲۶۲)

ملاقات محمّد صلی الله علیه و آله با موسی علیه السلام در شب معراج:
وَ لَقَدْ آتَیْنٰا مُوسَی الْکِتٰابَ فَلاٰ تَکُنْ فِی مِرْیَةٍ مِنْ لِقٰائِهِ... [۱] سجده (۳۲) ۲۳
[۱]: مقصود از«و لا تکن فی مریة من لقائه»بنا بر نظر ابن عبّاس ملاقات پیامبر صلی الله علیه و آله با موسی علیه السلام در شب اسرا و معراج است. (مجمع البیان، ج ۷ -\۸، ص ۵۲۰؛ الکشاف، ج ۳، ص ۵۱۶)

معراج محمّد صلی الله علیه و آله و رؤیت فرشتۀ وحی از سوی آن حضرت، مورد مجادلۀ مشرکان: ٰ
أَ فَتُمٰارُونَهُ عَلیٰ مٰا یَریٰ

برچسب‌ها: فرهنگ قرآن, تفسیر موضوعی

جامعه اى كه در بلاى مرگ زاى فقر، روزگار مى گذرانَد، متشكّل از انسان ها نيست، بلكه از تابوت هاى متحرّك شكل گرفته است.

در هر انسانى كه عشق به عدالت برافروخته شود، ميان او و عشق به خدا، گامى بيش نمانده است.

كسى كه انتظار دارد مى توان زندگى را بدون نظم سپرى كرد، در حقيقت منكرِ قانونِ حاكم بر هستى بوده، و هيچ چيز را شرط هيچ چيز نمى داند!

تا وقتى قانون و وظيفه اى فرض نشود، گمراهى و رستگارى قابل تصور نخواهد بود.

فرار از تعهّدها، در حقيقت فرار از خويشتن است.

ذاكر دايمى كسى است كه آشنايى نزديكى با هستى آفرين پيدا كرده است.

بشر نتوانسته است در راه بدست آوردن مزاياى زندگى اجتماعى خود ، استعدادها و نهادهاى بسيار با اهميت فردى خود را از دست ندهد.

كار عبارت است از: باز شدن بُعد حركت آدمى و گسترش آن در سطوح كارگاه هستى كه مشغولِ نواختنِ آهنگِ كلّىِ عالمِ وجود است.

بهترين و ارزنده ترين حيات آن است كه كار و كوشش در آن موجب به ثمر رسيدن شخصيّت انسانى شود.

برچسب‌ها: علامه جعفری

عَنِ ابْنِ مَسْعُودٍ قَالَ: كَانَ النَّبِيُّ ص يَتَخَوَّلُنَا بِالْمَوْعِظَةِ فِي الأَيَّامِ كَرَاهَةَ السَّآمَةِ عَلَيْنَا. (بخارى:68)
ترجمه: ابن مسعود مي‏گويد: نبي اكرم ص براي هدايت و ارشاد ما هر چند روز يكبار را در نظر گرفته بود. و بخاطر اينكه وعظ و نصيحت ايشان، موجب خستگي ودلسردي ما نشود، از وعظ گفتن روزانه، اجتناب مي‏ ورزيد.

عَنْ أَنَسٍ عَنِ النَّبِيِّ ص قَالَ: «يَسِّرُوا وَلا تُعَسِّرُوا وَبَشِّرُوا وَ لا تُنَفِّرُوا». (بخارى:69)
ترجمه: از انس روايت است كه نبي اكرم ص فرمود: «در امور دين، آسان بگيريد و سخت گير نباشيد. مژده دهيد و بيزار نكنيد».

عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَسْعُودٍ قَالَ: قَالَ النَّبِيُّ ص : «لا حَسَدَ إِلا فِي اثْنَتَيْنِ: رَجُلٌ آتَاهُ اللَّهُ مَالاً فَسُلِّطَ عَلَى هَلَكَتِهِ فِي الْحَقِّ، وَرَجُلٌ آتَاهُ اللَّهُ الْحِكْمَةَ فَهُوَ يَقْضِي بِهَا وَيُعَلِّمُهَا». (بخارى:73)
ترجمه: از عبدالله بن مسعود روايت است كه نبي اكرم ص فرمود: « غبطه جايز نيست مگر در دو مورد. يكي، شخصي كه خداوند به او مال و ثروت داده و به او همت بخشيده است تا آن را در راه خدا خرج كند. دوم، كسي كه خداوند به او علم و معارف شرعي عنايت فرموده و او از علم خود، ديگران را بهره‏مند مي سازد و با عدالت، قضاوت مي‏كند».