آيه 7
وَ لَوْ نَزَّلْنَا عَلَيْكَ كِتَاباً فِي قِرْطَاسٍ فَلَمَسُوهُ بِأَيْدِيهِمْ لَقَالَ الَّذِينَ كَفَرُوا إِنْ هذَا إِلَّا سِحْرٌ مُبِينٌ‏         و اگر نوشته‏اى را در كاغذى بر تو نازل مى‏كرديم و آن را با دست‏هاى خود لمس مى‏كردند، آنان كه كفر ورزيده‏اند مى‏گفتند: اين جز سحرى آشكار نيست.

*كفّار مكه حتى در صورت نزول كتابى ملموس از سوى خداوند بر پيامبر (ص)، آن را سحر مى‏خواندند.
و لو نزلنا عليك كتبا فى قرطاس فلمسوه بأيديهم لقال الذين كفروا إن هذا إلا سحر مبين‏‏
سوره انعام در مكه نازل شده و ناظر به مشركان مكه مى‏باشد.
* نزول آيات قرآن بر پيامبر (ص) به شكل نوشتارهايى ملموس نبوده است.
و لو نزلنا عليك كتبا فى قرطاس فلمسوه بأيديهم‏
* اتهام سحر، وسيله‏ اى براى مبارزه كافران با رسالت پيامبر (ص) و آيات الهى‏
لقال الذين كفروا إن هذا إلا سحر مبين‏
*كفر و سرسختى در برابر حق، زمينه‏ساز انحراف در بينش و تفسير غلط و نابجا از پديده‏هاست.
و لو نزلنا ... لقال الذين كفروا إن هذا إلا سحر مبين‏
عنوان ساختن كفر در «الذين كفروا ...» نشان دهنده تأثير كفر در بينش غلط و منحرف كافران است. يعنى «كفر» موجب مى‏گردد كه پديده‏ها بر خلاف حق و واقع تفسير شوند.
*كفرورزى، موجب انكار هر گونه معجزه و آيه (گواه حقانيت پيامبر) هر چند ملموس و قابل حس باشد.
و لو نزلنا عليك ... لقال الذين كفروا إن هذا إلا سحر مبين‏

آيه 4

وَ مَا تَأْتِيهِمْ مِنْ آيَةٍ مِنْ آيَاتِ رَبِّهِمْ إِلَّا كَانُوا عَنْهَا مُعْرِضِينَ‏       و هيچ آيتى از آيات پروردگارشان برايشان نمى‏آيد مگر اين‏كه از آن رويگردانند.
*رويگردانى از هر آيت خداوند، شيوه لجوجانه كافران عصر بعثت‏
وما تأتيهم من ءايةٍ من ءايت ربّهِم الّا كانوا عنها معرضين‏
* رويگردانى از آيات خداوند و بى‏توجهى به آن كفر است.
ثمَّ الَّذين كفروا ... وما تأتيهم من ءايةٍ من ءايت ربّهِم الّا كانوا عنها معرضين‏
اين آيه بيانگر ويژگيهاى فكرى و روحى كافران است كه در آيه اول مطرح شد. از اين رو مى‏تواند بيان ويژگيهايى باشد كه در مجموع موجب اطلاق «كافر» بر آنان شده است، نه بيان حالات آنان پس از كفر.
*فرستادن آيات و معجزات، مقتضاى ربوبيت خداوند و عنايت او به هدايت مردم‏
وما تأتيهم من ءايةٍ من ءايت ربّهِم‏
*نكوهش كافران عصر بعثت از سوى خداوند به خاطر عناد و لجاجت آنان در برابر آيات الهى‏
وما تأتيهم من ءايةٍ ... الّا كانوا عنها معرضين‏

آيه 5
فَقَدْ كَذَّبُوا بِالْحَقِّ لَمَّا جَاءَهُمْ فَسَوْفَ يَأْتِيهِمْ أَنْبَاءُ مَا كَانُوا بِهِ يَسْتَهْزِءُونَ‏    در نتيجه حق را هنگامى كه برايشان آمد تكذيب كردند، ولى به زودى خبرهاى آنچه مسخره‏اش مى‏كردند به آنان خواهد رسيد.
*تكذيب حق از سوى كافران مكه در نتيجه عناد و لجاجت‏
وما تأتيهم من ءايةٍ ... فقد كذّبوا بالحق لمّا جاءهم‏
تفريع «فقد كذبوا ...» بر آيه قبل، بيانگر آن است كه ريشه تكذيب حق از سوى كافران مكه، عناد و لجاجت آنان بوده است.
* كافران عصر بعثت، على رغم علم و آگاهى، حق را تكذيب كردند.
فقد كذَّبوا بالحقّ لمّا جاءهم‏
قيد «لما جائهم» بيانگر آن است كه تكذيب حق از سوى كافران نه از سر جهل بلكه على رغم شناخت حق و علم و آگاهى بوده است.
* قرآن، كتابى سراسر حق و مبرّا از هر گونه باطل‏
فقد كذَّبوا بالحقّ‏
مراد از حق در آيه ظاهراً قرآن كريم است.
*تكذيب آيات الهى، تكذيب حق است.
وما تأتيهم من ءايةٍ ... فقد كذَّبوا بالحقّ‏
*رويگردانى از آيات خداوند، تكذيب حق است.
الّا كانوا عنها معرضين. فقد كذَّبوا بالحقّ‏
*رودررويى با حق و تكذيب آن، زمينه رويگردانى از آيات الهى‏
وما تأتيهم ... الّا كانوا عنها معرضين. فقد كذَّبوا بالحقّ‏
 «فاء» در «فقد كذبوا» مى‏تواند سببيه باشد، بر اين مبنا جمله «فقد كذبوا ...» بيانگر سبب و زمينه اعراض مذكور در آيه قبل است.
* رويگردانى، تكذيب و تمسخر، مراحل مبارزه و رويارويى كافران با آيات الهى و قرآن
وما تأتيهم من ءايةٍ ... الّا كانوا عنها معرضين. فقد كذَّبوا بالحقّ ... ما كانوا بِهِ يستهزِءون‏
*عذاب خداوند و سرانجامى شوم در انتظار تكذيب‏كنندگان و استهزاگران حق (قرآن و ديگر آيات خداوند)
فقد كذَّبوا بالحقّ لمّا جاءهم فسوف يأتيهِم انبؤا ما كانوا به يستهزءون‏
*نويد خداوند به ظهور و پيشرفت و پيروزى قريب‏الوقوع اسلام و پيامبر (ص)، على رغم استهزاى كافران صدر اسلام‏
فسوف يأتيهم انبؤا ما كانوا به يستهزءون‏
مراد از «يأتيهم أنباؤا ما كانوا»، مى‏تواند تحقق امورى مانند پيروزى اسلام باشد كه كفار آن را به مسخره گرفته و تكذيب مى‏كردند.
* تهديد استهزاگران حق (قرآن و آيات الهى) به كيفر اخروى از سوى خداوند
فقد كذَّبوا بالحقّ لمّا جاءهم فسوف يأتيهِم انبؤا ما كانوا به يستهزءون‏
محتمل است مراد از «سوف يأتيهم ...» كيفر اخروى نيز باشد.

یک خنده بی موقع، و یک ضربه روانی برای انتقام جویی بی مورد، حقوق بی نهایت جان های آدمیان را پایمال می سازد.

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحيم‏

وَوُفِّيَتْ كُلُّ نَفْسٍ مَّا عَمِلَتْ وَهُوَ أَعْلَمُ بِمَا يَفْعَلُونَ ﴿70﴾ و هر كسى [نتيجه] آنچه انجام داده است به تمام بيابد و او به آنچه مى‏كنند داناتر است (70)
وَسِيقَ الَّذِينَ كَفَرُوا إِلَى جَهَنَّمَ زُمَرًا حَتَّى إِذَا جَاؤُوهَا فُتِحَتْ أَبْوَابُهَا وَقَالَ لَهُمْ خَزَنَتُهَا أَلَمْ يَأْتِكُمْ رُسُلٌ مِّنكُمْ يَتْلُونَ عَلَيْكُمْ آيَاتِ رَبِّكُمْ وَيُنذِرُونَكُمْ لِقَاء يَوْمِكُمْ هَذَا قَالُوا بَلَى وَلَكِنْ حَقَّتْ كَلِمَةُ الْعَذَابِ عَلَى الْكَافِرِينَ ﴿71﴾ و كسانى كه كافر شده‏اند گروه گروه به سوى جهنم رانده شوند تا چون بدان رسند درهاى آن [به رويشان] گشوده گردد و نگهبانانش به آنان گويند مگر فرستادگانى از خودتان بر شما نيامدند كه آيات پروردگارتان را بر شما بخوانند و به ديدار چنين روزى شما را هشدار دهند گويند چرا ولى فرمان عذاب بر كافران واجب آمد (71)
قِيلَ ادْخُلُوا أَبْوَابَ جَهَنَّمَ خَالِدِينَ فِيهَا فَبِئْسَ مَثْوَى الْمُتَكَبِّرِينَ ﴿72﴾ و گفته شود از درهاى دوزخ درآييد جاودانه در آن بمانيد وه چه بد [جايى] است جاى سركشان (72)
«سيق» از «سوق» به معناى راندن به جلو است و به بازار كه سوق مى‏گويند براى آن است كه جاذبه‏هاى بازار، انسان را به آنجا سوق مى‏دهد.
كلمه‏ى «زُمر» به معناى جماعت و گروه است .
- در كيفر وپاداش الهى كم وكاستى نيست. («وفّيت» به معناى وفاى كامل است)
- دوزخ درهاى متعدّدى دارد. «ابوابها» (در آيه  سوره‏ى حجر نيز مى‏خوانيم: «لها سبعة ابواب»)
- در قيامت، فرشتگان با دوزخيان گفتگوى مستقيم دارند. «قال لهم خزنتها»
- دوزخ، مأموران مخصوص دارد. «خزنتها»
- با مجرمان اتمام حجّت شده است. «يأتكم رسل يتلون عليكم آيات ربكم»
- قيامت، روز اعتراف و اقرار است. «قالوا بلى‏»
- ريشه‏ى كفر، تكبّر است. «الكافرين... المتكبّرين»

وَسِيقَ الَّذِينَ اتَّقَوْا رَبَّهُمْ إِلَى الْجَنَّةِ زُمَرًا حَتَّى إِذَا جَاؤُوهَا وَفُتِحَتْ أَبْوَابُهَا وَقَالَ لَهُمْ خَزَنَتُهَا سَلَامٌ عَلَيْكُمْ طِبْتُمْ فَادْخُلُوهَا خَالِدِينَ ﴿73﴾ و كسانى كه از پروردگارشان پروا داشته‏اند گروه گروه به سوى بهشت‏سوق داده شوند تا چون بدان رسند و درهاى آن [به رويشان] گشوده گردد و نگهبانان آن به ايشان گويند سلام بر شما خوش آمديد در آن درآييد [و] جاودانه [بمانيد] (73)

وَقَالُوا الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي صَدَقَنَا وَعْدَهُ وَأَوْرَثَنَا الْأَرْضَ نَتَبَوَّأُ مِنَ الْجَنَّةِ حَيْثُ نَشَاء فَنِعْمَ أَجْرُ الْعَامِلِينَ ﴿74﴾ و گويند سپاس خدايى را كه وعده‏اش را بر ما راست گردانيد و سرزمين [بهشت] را به ما ميراث داد از هر جاى آن باغ [پهناور] كه بخواهيم جاى مى‏ گزينيم چه نيك است پاداش عمل‏كنندگان (74)
وَتَرَى الْمَلَائِكَةَ حَافِّينَ مِنْ حَوْلِ الْعَرْشِ يُسَبِّحُونَ بِحَمْدِ رَبِّهِمْ وَقُضِيَ بَيْنَهُم بِالْحَقِّ وَقِيلَ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ ﴿75﴾ و فرشتگان را مى‏بينى كه پيرامون عرش به ستايش پروردگار خود تسبيح مى ‏گويند و ميانشان به حق داورى مى‏گردد و گفته مى‏شود سپاس ويژه پروردگار جهانيان است (75)
«حافّين» از «حفّ» به معناى احاطه است .
در كتاب خصال از حضرت على‏عليه السلام نقل شده است كه بهشت هشت در دارد و هر درى مخصوص گروهى است. يك در براى انبيا و صدّيقان، يكى براى شهدا و صالحان و پنج در براى شيعيان من و يك در براى مسلمانانى كه كينه‏ مرا ندارند. 
- بهشت نيز درهاى متعدّدى دارد. «ابوابها»
- شرط ورود به بهشت پاكى است كه يا از اول بوده و يا در اثر توبه پيدا شده است. «طبتم فادخلوها»
- گفتن «الحمدللّه» پس از دريافت نعمت، شيوه‏ بهشتيان است. «قالوا الحمدللّه»
- هر كس مى‏تواند با عمل نيك به دريافت پاداش‏هاى الهى برسد. «اجر العاملين»
- عرش جايگاه فرشتگان است. «حافّين من حول العرش»
- فرشتگان دائماً به تسبيح مشغولند. «يسبّحون»
- حمد و تسبيح، با هم مقرونند. «يسبّحون بحمد ربّهم»
- فرشتگان، همانند انسان‏ها، تحت تربيت خداوند هستند. «ربّهم»
- داورى خدا در قيامت بر اساس حقّ و عدل است. «قضى بينهم بالحقّ» (در دنيا بر اساس حقّ عمل كنيم چون با حق سنجيده خواهيم شد). «قُضى بينهم بالحقّ»
«والحمدللّه ربّ العالمين»