پروتكل سيزدهم‏

«گوييم»به خاطر احتياج به نان روزانه،مجبور هستند همواره آرام،و نوكراني مطيع‏

براي ما باشند.از سوي ديگر مزدوراني را كه از ميان آنها براي خدمت در مطبوعات‏

انتخاب كرده‏ايم،با اشاره ما،به بحث پيرامون موضوعاتي كه نبايد خودمان مستقيما در

بيانيه‏هاي رسمي مطرح كنيم،مي‏پردازند.ما نيز در حال طرح اين مباحث،با آرامش‏

كامل،به اتخاذ تصميمات و اقداماتي كه به اين گفتگوها مربوط مي‏شود،خواهيم‏

پرداخت و سپس آن را به عنوان يك موضوع تمام شده و غير قابل بحث بر افكار عمومي‏

عرضه مي‏كنيم.

آنگاه ديگر كسي جرأت نمي‏كند خواستار لغو اين تصميم بشود.زيرا با توجه به اينكه‏

ما اقدامات خود را تحت عنوان اصلاح امور انجام داده‏ايم،حلقه بر او و امثال او تنگ‏

مي‏شود.از طرف ديگر،روزنامه‏ها نيز به سرعت،وارد عمل مي‏شوند و مردم را به‏

چيزهاي جديد و فريبنده دعوت مي‏كنند،در نتيجه،ذهن‏ها به آن مشغول مي‏شود.(مگر

نه آنكه ما،افكار عمومي آنان را به علاقه و توجه به مسائل جديد و دوست داشتني‏

عادت داده‏ايم؟)سپس اشخاصي كه هيچ بهره‏اي جز تهي مغزي ندارند،به بحث و گفتگو

درباره مسائل جديد مي‏پردازند.اينها خودشان هم نمي‏دانند كه هيچ كاره‏اند و عاجزتر از

آن هستند كه عمق مسائل را درك نمايند؛زيرا امور سياسي را،تنها ما به خوبي مي‏فهميم‏

و خداوند،با پديد آوردن نسل‏هاي جديد،ما را براي اين كار آماده ساخته است.چه‏

كسي غير از ما،سياست را ابداع كرده است؟

با توجه با آنچه گذشت،خواهيد دانست كه هماهنگي و توافق ما با افكار عمومي،

تنها به منظور آساني و سهولت كار دستگاه‏هاي خودمان است.توجه به افكار عمومي،

هدف نهايي ما نيست كه بعد از آن،ديگر كاري نداشته باشيم؛بلكه اين مجرد كلمه‏هايي‏

است كه فقط در مورد امور بازرگاني بر زبان جاري مي‏كنيم.(1)همواره روش ما اين

است‏كه با صراحت اعلام كنيم كه ما به مسير خود،اميد و اطمينان داريم چرا كه جز خدمت

به‏مصالح عمومي،چيزي در انديشه نداريم.

به منظور آنكه ذهن افراد مزاحم و مخالف را از بحث‏هاي سياسي منحرف كنيم،باب‏

جديدي را كه مربوط به صنعت و موارد آن باشد،بر ايشان مي‏گشاييم تا هر چقدر

مي‏خواهند در آن غوطه بخورند و شنا كنند.

توده‏ها طبق عادت،تن به آسايش نمي‏دهند و دست از سختي‏هاي سياست‏

مي‏شويند(زيرا ما از قبل،آنها را با تحمل سختي‏ها عادت داده‏ايم تا از آنجا براي مقابله‏

با حكومت‏هاي گوييم استفاده نماييم)مگر آنكه كارهاي مناسب ديگري داشته باشند كه‏

به جاي اشتغالات سياسي بدان روي آوردند.از اين‏رو و براي آنكه مردم در گمراهي‏

بمانند و از گذشته خود چيزي سر در نياورند و ندانند كه چه به سرنوشت آنها خواهد

آمد،بايد ذهن آنها به وسيله انواع وسايل تفريح،سرگرمي،طنز و فكاهيات،اشكال‏

مختلف ورزش،لهو و لعب،عيش و نوش،كاخ‏هاي زيبا و ساختمان‏هاي پر زرق و برق

وترويج مسابقات گوناگون هنري و ورزشي به كار گيريم و آنگاه مطبوعات را به تبليغ

براي‏آن وادار كنيم.در نتيجه ذهن مردم بدين امور مشغول مي‏شود و از فكر كردن درباره‏

مسائل ما،غافل مي‏گردند و ما آن گونه كه مي‏خواهيم عمل مي‏كنيم و به مقصد مورد

نظر،راه مي‏تازيم.اينچنين مواضع ما،داراي حاشيه امنيت مي‏شود.مواضعي كه اگر به‏

صورت علني و بدون تهيه مقالات فوق،آن را اعلام مي‏كرديم،دچار اختلاف با ملت‏ها

مي‏شديم و رو در روي آنان قرار مي‏گرفتيم.

ملت‏ها نيز،به حكم كوته فكري و به علت عدم توان تحليل و نتيجه‏گيري،به تقليد از

ما مي‏پردازند و بافته‏هاي فكري خود را بر اساس روش‏هاي مورد نظر ما قرار

مي‏دهند.

زيرا تنها ما هستيم كه موارد فكري و انديشه‏هاي آنان را تأمين مي‏كنيم و پر واضح

است‏كه اين كار صرفا توسط اشخاصي از ما صورت مي‏گيرد كه در اخلاصشان نسبت به‏

خويش،ذره‏اي ترديد نداريم.

پس از تشكيل حكومت ما،ديگر نقش ليبراليست‏ها و خيال‏پردازان پايان مي‏يابد و از

بين مي‏رود.اما تا وقتي كه اين حكومت بزرگ ايجاد نشده است؛كارهاي اينها براي ما

فوايدي در بر دارد و ما عقل آنان را به گونه‏اي به كار مي‏گيريم كه مسائل پوچ و

بي‏ارزش رابه گمان جديد بودن،مقبوليت و مطلوبيت باور نمايند.مگر ما نبوديم كه عقل‏هاي‏

كوچك آنها را كور كرده و به گونه‏اي در گمراهي قرار داده‏ايم كه ديگر هيچ كدام از

آنان،قدرت تميز و تشخيص ندارند و نمي‏دانند كه معني كلمه«ترقي»جز در اختراعات و

تحولات علمي،متضمن مفهوم جدايي و تناقض است؛زيرا حقيقت،هميشه ثابت است‏

و در آن جايي براي پيشرفت وجود ندارد.انديشه ترقي،موضوع فاسدي است كه‏

حقيقت را مبهم و پيچيده قرار مي‏دهد و از چشم‏ها پنهان مي‏دارد.ديدن حقيقت صحيح‏

به طور واضح،تنها به ما اختصاص داده شده است؛زيرا ما ملت برگزيده خدا و

پاسداران‏حقيقت هستيم.

هنگامي كه حكومت ما شكل گرفت،سخنرانان به توضيح مسائلي خواهند پرداخت‏

كه انسانيت را دگرگون كرده و در نتيجه،انسان‏ها را به سمت ما سوق داده است.آيا

كسي‏در اين مورد ذره‏اي ترديد دارد كه ما،همه ملت‏ها را با توجه به اهداف سياسي خويش‏

رهبري كرديم و هرگز به ذهن كسي خطور نكرده و نتوانسته است درك كند كه چگونه‏

اين كاروان در طي قرن‏هاي گذشته،او را با خود برده است.