پروتكل ششم‏

ما بدون فوت وقت،دستگاه‏هاي بزرگي براي احتكار اموال و جمع‏آوري ثروت ايجاد

خواهيم كرد تا آن را به عنوان يك قدرت عظيم در انحصار خود داشته باشيم.اين قدرت‏

بزرگ،در عين حال بسياري از ثروت«گوييم»را تحت سيطره خود خواهد داشت؛زيرا

بقاي ثروت آنان متوقف بر نيروي ماست.البته روزي كه ما ضربه سياسي و كوبنده خود

را وارد مي‏كنيم،ثروت«گوييم»به وادي تباهي سقوط مي‏كند و سنگرهاي سياسي‏

«گوييم»را نيز به دنبال خود به سقوط مي‏كشاند.شما آقايان حاضر در اينجا كه همه‏

اقتصاددانان هستيد،به خوبي مي‏توانيد توان اين نيروي انحصاري را تصور كنيد؛نيرويي‏

كه برش و كارآيي آن كمتر از كارآيي و برّندگي شمشير نيست.

ما به هر نحو ممكن بايد تلاش كنيم تا هيبت حكومت برتر و جهاني خويش را

گسترش دهيم و در راه اعتلاي آن بكوشيم.بايد وانمود كنيم كه اين حكومت براي‏

حمايت و پشتيباني از دولت‏هاي وابسته به ما ايجاد شده تا منشأ خير و ياري براي آنان‏

باشد.

آنگاه طبقه اعيان و اشراف«گوييم»كه در واقع يك قدرت سياسي است،در كفن‏

پيچيده خواهد شد.بنابراين نبايد آنان را به حساب بياوريم.

اما با اين حال يك خطر از آن ناحيه،ما را تهديد مي‏كند و آن اينكه طبقه اعيان در

نتيجه معاملات ساختمان و زمين،سرمايه هنگفتي در اختيار دارند و با استفاده از آن‏

مي‏توانند همچنان روي پاي خود بايستند.بنابراين بايد به هر نحو ممكن آنها را از

دارايي‏ها و املاك خود محروم سازيم و حق مالكيت را از آنان سلب نماييم.بهترين راه‏

تحقق اين امر اين است كه ماليات زمين و ساختمان را آنقدر افزايش دهيم كه آنان در

وام‏هاي سنگين و كمرشكن غوطه‏ور شوند.بدين صورت فعاليت‏هاي خريد و فروش‏

زمين محدود مي‏شود و به بحران مي‏انجامد و در نتيجه«گوييم»به فرمان ما تن مي‏دهند و

چاره‏اي جز تسليم ندارند.

اما از آنجا كه طبقه اشراف به حكم عادات ديرينه و سنتي خويش،به كم بسنده‏

نمي‏كند و همواره در طمع ثروت‏اندوزي بيشتر است،دچار بحران مي‏شود و چون توان‏

تحمل كمبودها را ندارد فرياد واويلا مي‏دهد.در اين شرايط ما بايد تا آخرين حد ممكن‏

تجارت و صنعت را در دست داشته باشيم و بويژه بازارهاي سرمايه و بورس بازي را به‏

انحصار خويش در آوريم.زيرا بورس بازي چون توفاني بنياد صنعت را از ريشه مي‏كند.

صنعت بدون وجود بازارهاي مضاربه،موجب افزايش سرمايه‏هاي فردي و آزاد شدن‏

اراضي مي‏گردد و در نتيجه كشاورزي رونق مي‏گيرد.بنابراين ما نيازمند آن هستيم كه‏

صنعت را وسيله ركود زمين و خالي شدن آن از نيروي سرمايه و كار قرار دهيم.

اگر اوضاع بر طبق برنامه پيش برود و نقشه‏هاي ما جامه عمل بپوشد،سرمايه‏هاي‏

دنيا به خزانه ما سرازير مي‏شود و آنگاه ما«گوييم»را تهي‏دستان زحمتكش(پرولتاريا)

جامعه قرار مي‏دهيم و اين امر باعث خواهد شد مانند بردگان در مقابل ما سر تعظيم‏

فرود آورند.براي اتخاذ اين روش،اگر هيچ دليلي جز حق بقا نداشته باشيم،كافي است.

براي از بين بردن صنعت نزد«گوييم»بايد وسايل فريبنده عياشي و تجمل پرستي را

فراهم كنيم و آنان را به سمت آن سوق دهيم و با تبيين زيبايي‏ها و خوشي‏هاي آن،

بدين سو تشويقشان نماييم.چون چنانچه اين گرايش تحقق پذيرد،ديگر چيزي باقي‏

نمي‏گذارد.

از طرف ديگر حقوق كارگري را افزايش مي‏دهيم.اما اين افزايش،بهره‏اي عايد

كارگران نمي‏كند.چون به طور همزمان نرخ نيازهاي ضروري و اوليه مردم را نيز بالا

مي‏بريم و بحران را فراگير و ادعا مي‏كنيم كه منشأ همه اين سختي‏ها،ركود كشاورزي و

پرورش دام مي‏باشد.

علاوه بر اين منابع توليد را فلج مي‏كنيم و با روشهاي كاملا فني و زيركي خاص خود،

آن را از كار مي‏اندازيم.در اين صورت كارگران به سرپيچي،بي‏انضباطي و هرج و مرج‏

عادت مي‏كنند و در شرايط تحميل شده بر خود،بي‏هدف دست و پا مي‏زنند.

ما همچنين ميگساري و وسايل آن را در بين آنان ترويج مي‏كنيم.و همه اين تدابير به‏

صورت كارواني منسجم،ما را براي رسيدن به هدف بزرگمان كه همان متلاشي كردن و

از بين بردن عناصر آگاه«گوييم»از روي زمين است،ياري مي‏كند.

تا قبل از رسيدن وقت موعود،براي آنكه«گوييم»به نقشه‏هاي ما پي نبرند و از چنگ‏

ما فرار نكنند،شعار مصلحتي،فريبنده و داغ«خدمت به طبقه كارگر و اجراي مباني‏

صحيح اقتصاد سياسي»را سر مي‏دهيم.دستگاه‏هاي تبليغاتي ما نيز پيش مقدمات آن را

در محدوده وسيعي از دنيا آغاز كرده‏اند.