آيه 31
قَدْ خَسِرَ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِلِقَاءِ اللَّهِ حَتَّى إِذَا جَاءَتْهُمُ السَّاعَةُ بَغْتَةً قَالُوا يَا حَسْرَتَنَا عَلَى مَا فَرَّطْنَا فِيهَا وَ هُمْ يَحْمِلُونَ أَوْزَارَهُمْ عَلَى ظُهُورِهِمْ أَلَا سَاءَ مَا يَزِرُونَ‏              كسانى كه لقاى خدا (معاد) را تكذيب كرده‏اند، قطعاً زيان ديده‏اند. تا آن‏گاه كه قيامت ناگهان به سراغشان بيايد، مى‏گويند: اى دريغ بر ما كه در مورد آن كوتاهى كرديم. و اين در حالى است كه آنان بار گناهان خود را بر دوش مى‏كشند. آگاه باشيد كه بدبارى بر دوش مى‏كشند.

* قيامت، روز تجلى قدرت و حاكميت خداوند است.
قد خسر الذين كذبوا بلقاء اللّه حتى‏ إذا جاءتهم الساعة بغتة
برداشت ياد شده بدان احتمال است كه مراد از «لقاء اللّه» معنى متعارف آن نباشد. بلكه مقصود، ملموس شدن حاكميت و رضايت و غضب او باشد، به گونه‏اى كه گويا آدميان با خود خداوند ملاقات كرده‏اند.
*برپايى قيامت، ناگهانى و غير قابل پيش‏بينى و غافلگيرانه است.
حتى‏ إذا جاءتهم الساعة بغتة
*تأسف و حسرت شديد منكران ملاقات پروردگار در قيامت بر تفريط و كوتاهيهاى خويش در دنيا.
حتى‏ إذا جاءتهم الساعة بغتة قالوا يحسرتنا على‏ ما فرطنا فيها
منادا قرار گرفتن حسرت گوياى شدت و عمق ندامت است.
*منكران معاد در قيامت بر سهل انگارى و بى توجهى خود در مورد قيامت بسيار حسرت و تأسف خواهند خورد.
حتى‏ إذا جاءتهم الساعة بغتة قالوا يحسرتنا على‏ ما فرطنا فيها
*محدود دانستن حيات در تنگناى زندگى مادى دنيا، موجب حسرت و اندوه عميق در قيامت مى‏شود.
و قالوا إن هى إلا حياتنا الدنيا ... حتى‏ إذا جاءتهم الساعة بغتة قالوا يحسرتنا
* منكران معاد در قيامت با بار سنگين گناهان خويش حضور مى‏يابند.
قد خسر الذين كذبوا بلقاء اللّه ... و هم يحملون أوزارهم على‏ ظهورهم‏
 «أوزار»، جمع «وزر»، به معنى سنگينى است و مقصود از «أوزار» در آيه سنگينى گناهان است.
*آدمى در قيامت گرفتار پيامدهاى اعمال خويش است.
و هم يحملون أوزارهم على‏ ظهورهم‏
*انكار معاد، گناه و بارى شوم بر دوش منكران معاد در قيامت است.
قد خسر الذين كذبوا بلقاء اللّه ... ألا ساء ما يزرون‏
*كوتاهى و تفريط در امور دينى و مسؤوليتها، گناه و بارى شوم بر دوش انسان است.
قالوا يحسرتنا على‏ ما فرطنا فيها و هم يحملون أوزارهم على‏ ظهورهم ألا ساء ما يزرون‏
* رسول خدا (ص) درباره قول خداوند «يا حسرتنا» فرمود: جهنميان جايگاه خودشان را در بهشت مى‏بينند آنگاه مى‏گويند: «اى افسوس»».                      

آيه 32
وَ مَا الْحَيَاةُ الدُّنْيَا إِلَّا لَعِبٌ وَ لَهْوٌ وَ لَلدَّارُ الْآخِرَةُ خَيْرٌ لِلَّذِينَ يَتَّقُونَ أَ فَلَا تَعْقِلُونَ‏             و زندگى دنيا جز بازى و سرگرمى نيست، و قطعاً سراى آخرت براى كسانى كه تقوا پيشه مى‏كنند بهتر است؛ پس آيا عقل خود را به كار نمى‏گيريد؟

*واقعيت زندگى دنيا منهاى اعتقاد به آخرت، جز پوچى و بيهودگى نيست.
و ما الحيوة الدنيا إلا لعب و لهو
* دنيا محورى و دوست داشتن آن، مرام و انديشه‏اى كودكانه و نابخردانه است.
و ما الحيوة الدنيا إلا لعب و لهو
* آخرت، بهترين سرا براى كسانى كه معاد را تكذيب نكرده و در انجام تكاليف كوتاهى نمى‏كنند.
و للدار الأخرة خير للذين يتقون‏
مراد از «الذين يتقون» به قرينه تقابلى كه با آيه قبل دارد و در آن آيه بحث از تكذيب لقاء اللّه و تفريط در دين و تكاليف الهى بود، كسانى هستند كه معاد را تكذيب نكرده و تكاليف الهى را انجام داده‏اند.
*تقوا و در انديشه معاد بودن، راه رسيدن به برترين و نيكوترين زندگى در آخرت‏
و للدار الأخرة خير للذين يتقون‏
*تقواپيشگان از لهو و لعب و غفلت از آخرت دور هستند.
و ما الحيوة الدنيا إلا لعب و لهو و للدار الأخرة خير للذين يتقون‏
*به كار نگرفتن عقل و انديشه زمينه توجه به دنيا و غفلت از آخرت‏
و ما الحيوة الدنيا إلا ... أفلا تعقلون‏
*انديشه و تعقل درباره دنيا و آخرت و ارزش و جايگاه هر يك، زمينه مصون ماندن از زيان و حسرت در قيامت‏
قد خسر الذين كذبوا ... و ما الحيوة الدنيا إلا ... أفلا تعقلون‏