|
منتخب تفاسیر أَفَلَا يَتَدَبَّرُونَ الْقُرْآنَ أَمْ عَلَىٰ قُلُوبٍ أَقْفَالُهَا
| ||
|
وَمَا مِنْ دَآبَّةٍ فِى الْأَرْضِ وَلَا طَائِرٍ يَطِيرُ بِجَنَاحَيْهِ إِلَّا أُمَمٌ أَمْثَالُكُم مَّا فَرَّطْنَا فِى الْكِتَابِ مِن شَىْءٍ ثُمَّ إِلَى رَبِّهِمْ يُحْشَرُونَ (انعام، 38) و هيچ جنبندهاى در زمين و هيچ پرندهاى كه با دو بال خود پرواز مىكند، نيست مگر اينكه آنها هم اُمّتهايى چون شمايند. ما در اين كتاب (قرآن يا لوح محفوظ) هيچ چيز را فرو گذار نكرديم، سپس همه نزد پروردگارشان گرد مىآيند. قرآن توجّه خاصّى به زندگى حيوانات دارد و از يادآورى خلقت، شعور و صفات آنها در راه هدايت مردم استفاده مىكند. «و فى خلقكم و ما يبثّ من دابّة آيات لقوم يوقنون»(جاثيه، 4.) در روايات وتجارب انسانى هم نمونههاى فراوانى دربارهى شعور و درك حيوانات به چشم مىخورد و براى يافتن شباهتها و آشنايى با زندگى حيوانات، بايد انديشه و دقّت داشت.( تفسير مراغى.) «امم أمثالكم» از آيات و روايات و تجارب برمىآيد كه شعور، ويژه انسان نيست. به نمونه هايى توجّه كنيد: 1. حضرت سليمان همراه با سپاهيانش از منطقهاى عبور مىكردند، مورچهاى به ساير مورچگان گفت: فورى به خانههايتان برويد، تا زير پاى ارتش سليمان له نشويد.(نمل، 18.) شناخت دشمن، جزو غريزه مورچه است، ولى اينكه مىفهمد اين شخص نامش سليمان و همراهانش ارتش اويند، اين بالاتر از غريزه است. 2. هدهد در آسمان از شرك مردم زمينى مطلع شده و نزد سليمان گزارش مىدهد كه مردم منطقه سبأ، خداپرست نيستند. آنگاه مأموريّت ويژهاى مىيابد. شناخت توحيد و شرك و زشتى شرك و ضرورت گزارش به سليمان پيامبر و مأموريّت ويژهى پيامرسانى، مسألهاى بالاتر از غريزه است.(نمل، 22.) 3. اين كه هدهد در جواب بازخواست حضرت سليمان از علّت غايب بودنش، عذرى موجّه و دليلى مقبول میاورد، نشانه شعورى بالاتر از غريزه است.(نمل، 22 - 26.) 4. اينكه قرآن مىگويد: همه موجودات، تسبيح گوى خدايند ولى شما نمىفهميد،(اسراء، 44.) تسبيح تكوينى نيست، زيرا آن را ما مىفهميم، پس قرآن تسبيح ديگرى را مىگويد. 5. در آيات قرآن، سجده براى خدا، به همه موجودات نسبت داده شده است. «وللَّه يسجد ما فى السموات و ما فى الارض...»( نحل، 49.) 6. پرندگان در مانور حضرت سليمان شركت داشتند. «وحشر لسليمان جنوده من الجن و الانس والطير»( نمل، 17.) 7. حرف زدن پرندگان با يكديگر و افتخار سليمان به اينكه خداوند، زبان پرندگان را به او آموخته است. «علّمنا منطق الطير»(نمل، 16.) 8. آيه «واذا الوُحوشُ حُشِرَت»(تكوير، 5.)، محشور شدن حيوانات را در قيامت مطرح مى كند. 9. آيه «والطّير صافّات كلٌّ قد عَلِم صلاته و تسبيحه»(نور، 41.)، نشانهى شعور و عباد آگاهانه حيوانات است. 10. وجود وفا در برخىحيوانات، از جمله سگ نسبت به صاحبخانه وفرزندانش. 11. تعليم سگ شكارى و سگ پليس براى كشف قاچاق، يا خريد جنس، نشانهى آگاهى خاصّ آن حيوان است. 12. اسلام از ذبح حيوان در برابر چشم حيوان ديگر، نهى كرده است كه اين نشانه شعور حيوان نسبت به ذبح و كشتن است.پرتوي از نور [ جمعه ۱۳۸۹/۰۷/۱۶ ] [ 22:8 ] [ سعید ]
|
||
| [ طراح قالب : پیچک ] [ Weblog Themes By : Pichak.net ] | ||